Tag Archives: Kabataang Makabayan

Para kay Bruks: Simpleng Tao, Kuya, Tatay, Kaibigan at Kasama

Standard

Manila Today: Tinalikuran ni Bruks ang paggamit ng droga at inalpasan ang pagkalulong dito. Siya’y nagpanibagong hubog at tuwirang nagsilbi sa sambayanan nang walang iniintay na kapalit. #AnakNgBayan
screen-shot-2016-12-13-at-4-46-24-am

Kontribusyon para sa feature ng Manila Today na “Mabubuting Anak ng Bayan”. Kilalanin ang mga kabataang martir ng bayan na tumungo sa kanayunan at nag-alay ng buhay para sa masang api at pinagsasamantalahan. Inspirasyon kayo upang magpatuloy at magsikhay sa mga gawain at patuloy na paglingkuran ang sambayanan.

Heto ang original na post na naisulat noong September 2010: https://www.facebook.com/notes/jonna-baldres/para-kay-bruks-simpleng-tao-kuya-tatay-kaibigan-at-kasama/443809007866

Mga alaala ni Tanya

Standard

Manila Today: Hanggang sa huli ay STP (Serve the People) ang pinanghawakan ni Tanya kaya’t siya’y nagsisilbing huwaran sa mga kabataang artista. #AnakNgBayan

screen-shot-2016-12-13-at-5-01-34-am

Kontribusyon para sa feature ng Manila Today na “Mabubuting Anak ng Bayan”. Kilalanin ang mga kabataang martir ng bayan na tumungo sa kanayunan at nag-alay ng buhay para sa masang api at pinagsasamantalahan. Inspirasyon kayo upang magpatuloy at magsikhay sa mga gawain at patuloy na paglingkuran ang sambayanan.

Heto ang original na post na naisulat noong January 2010: https://www.facebook.com/notes/jonna-baldres/paalam-tanya/260452412866

Three Stars and a ‘K’

Standard

First published in Pinoy Weekly.

—–

CY4JvvsUQAEgbOV

 

Three Stars and a ‘K’

unnamed1.jpg

Youth activists in the US of A: militant and proud of heritage. Photo courtesy of Anakbayan USA

Red flags with yellow print of three stars and a “K” — the Baybayin letter “K”, that is (for“kabataan” or youth).

Seeing videos of eleven of these with the name of each chapter at the bottom of each flag (and one with that of League of Filipino Students-San Francisco State University) waving in unison to the tune of Tambisan’s“Dakilang Pakikibaka” (Great Struggle) at Anakbayan USA’s second National General Assembly gives me so much hope for the motherland’s future.

One might think these ‘kids’ gathering now in Seattle, Washington, USA would be your typical Fil-Am cousin, nephew, niece or grandkid whom you find entertaining when trying to talk in Filipino with a twang while having their family vacation in the Philippines.

But then, you hear them chanting “Lumalakas, lumalawak, lumalaban, Anakbayan!”,“Imperyalismo, Ibagsak! Burukratakapitalismo, Ibagsak! Pyudalismo, Ibagsak!”“Makibaka, huwag matakot!”“Mag-aral, maglingkod, mangahas na makibaka, LFS!” and “Kabataang Makabayan, Lumalaban! Kabataang Lumalaban, Makabayan!” — in crisp, straight, without accent, Filipino way.

I bet you’re thinking, “Do these kids even know what these words mean?” Big words, right?

More than 200 Filipino youth and students are gathering this weekend of January 16-18 for the conference entitled Kabataan, Magkaisa! Strengthen the Unity of Filipino Youth to Build a Brighter Future”. They will be tackling socially relevant issues such as Philippine sovereignty, the state of education, im/migrants and workers’ rights, women and LGBTQ rights, indigenous peoples’ rights, relief and rehabilitation for disaster-stricken areas in the Philippines and what it means to be in solidarity with other ethnic groups and nationalities, including our African-American and Central American sisters, brothers, friends and comrades. So it would be safe to say that yes, they do know what they are chanting about when even as youth and students, they are already confronting these kinds of issues, big as they are.

Two years from now, I will be crossing over the United Nations’ stipulated age limit (35 years old). But as early as now, I am already comforted by the fact that there are younger people out there who are already thinking beyond themselves and who are also taking up the fight for Philippine national liberation and democracy – despite being miles and miles away from the motherland, and more so, despite being right in the belly of the imperialist beast.

unnamed3

Photo courtesy of Anakbayan USA

They may still be young and in high school, in college, out of school or working their asses off in offices, restaurants, institutions or not-for-profit organizations aside from organizing within their mass organizations. But seeing the membership of Anakbayan USA grow from 5 chapters (when I was still a part of Anakbayan New York/New Jersey a decade ago) to 11 chapters in key cities throughout the United States, and with the perspective of rebuilding Sandiwa, the national alliance of Filipino youth and students in the US, makes the future really promising — not just for them, but for the communities that they serve as well.

Some may consider them progressive, leftist or call them “activists”, and that may not suit well for the elders, but wouldn’t you at least be proud of your kids that they are doing something socially relevant with their lives instead of getting wasted or spending all their time in front of computers or video games (not to say that it’s bad to engage in these activities every once in a while)? That they are trying to learn more about their roots and history as a people and that they are trying to change the world for the better with as little or much experience as they have?

Some parents may be against these young peoples’ activism, but having experienced this within my own family during my first few years of being an ‘activist’, I personally totally feel you. We truly do. And we are not actually asking for your concern for your children to waver. The love for our children and the feeling of getting worried for them will always be there.

But equally, or more than this, let us support them and be proud of them. That at a young age, they are already thinking about the future – both theirs and ours — and that they are realizing the power of collective action and are nurturing their sense of community. If there is also one thing that I have learned in my youth as a member of Anakbayan, it is that the youth cannot accomplish anything on their own without linking arms with other sectors of society, especially the workers, the peasants and the most marginalized, oppressed and exploited members of the society who comprise the majority.

The fact is, no matter what we tell them to do or what we want them to pursue, they will create their own path, and, cliché it may be, their own experiences will still be their best teacher. And wouldn’t the youth’s experience be more empowering and less burdened if we are all in this together and we extend our support to them in these endeavors of protecting our communities, our rights and our future? We are, after all, also a receiving end of their arduous efforts.

If I were to have my own children, I would want them to be a part of Anakbayan USA’s 50th, or maybe even 100th, chapter. Or to push it even further, when time comes that we can all come back home to the motherland, be part of Anakbayan Philippines’ what, 1,000th chapter? That is, if it hasn’t even reached that number of chapters yet as of this writing! 🙂

So, for all of you, young people, who are now in Seattle, be bold and daring and show us, older people, that you are responsible enough to build a new world! There are tens of thousands of us out here who got your back! And thank you for being the young people that you all are. 🙂

17 January 2016

Araw ng mga Ama at Ang Kwentong Pakikibaka ng mga Magulang Ko

Standard

PhotoGrid_1402821327625
Naisulat ko ito noon pang Nobyembre 30, 2011, malamang ay para sa kaarawan ni Gat Andres Bonifacio. Sa hindi ko maalalang dahilan, hindi ko ito nai-post. Ngayon ko na lang ipo-post makalipas ang mahigit dalawa’t kalahating taon, bilang pagpupugay sa tatay at nanay ko ngayong Araw ng mga Ama.

Sa tatay ko, na sa akdang ito ay mas naging malinaw kung kanino ko namana ang pagiging aktibista. Hehe. Itong sumusunod ang isa rin sa mga naisulat ko noon tungkol sa tatay ko: https://www.facebook.com/notes/jonna-baldres/daddys-girl-could-have-been/408694617866. At sa nanay ko, na mula nang mamatay ang tatay namin noong walong taong gulang pa lang ako, ay s’yang bumuhay at tumayo, hindi lang nanay, kundi pati na rin tatay, sa aming magkakapatid at sa kanyang mga apo. Na sa loob ng mahabang panahong iyon ay nagpamalas din ng ibayong tapang at lakas ng loob bilang “single parent”.

Para sa aking mga magulang, mga pamangkin na sina RJ at Bonz, sa aking panganay na kapatid na Ate Mate na tumayo rin bilang nanay-tatay sa kanyang mga anak, sa aking stepdad na si Bill, sa mga kamag-anak, mga kaibigan at sa mga kasamang amang walang humpay at walang kapagurang nakikibaka para sa isang malaya at makatarungang lipunang nais nilang ipamana sa kanilang mga anak at mga susunod pang henerasyon, isang mapagpalayang Araw ng mga Ama sa inyong lahat! Mabuhay kayo! 🙂

———

Nobyembre 30 at ang mga Magulang Ko
(Orihinal na pamagat)

Hindi ako makatulog hangga’t hindi ako nakakapag-kwento. Kaya ‘eto’t nagsulat ako ngayong ika-30 ng Nobyembre, isa sa mga pinaka-mahahalagang petsa sa rebolusyonaryo at pambansang-demokratikong kasaysayan ng Pilipinas.

Ngayong araw na ito ang ika-148 na kaarawan ni Gat Andres Bonifacio, isa sa mga lider-manggagawang nangtatag ng KKK o Kataas-taasang, Kagalang-galangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan. Ito rin ang ika-47 na anibersaryo ng Kabataang Makabayan at ika-13 ng Anakbayan. Dagdag pa na ika-176 na kaarawan din ito ni Mark Twain, ang Amerikanong manunulat na isa sa mga miyembrong tagapagtatag ng American Anti-Imperialist League na laban sa okupasyon ng America sa Pilipinas noong 1898. At sa araw na ito, unang beses kong narinig ang mas detalyadong kwento ng pakikibaka ng mismong mga magulang ko (well, mga alas-singko ng hapon ng ika-29 ng Nobyembre dito sa New York nang mag-kwentuhan kami ng nanay ko, pero technically ika-30 ng Nobyembre na sa Pinas).

 

Kahapon pagkagising ko, nag-check ako ng voicemail at narinig ko ang mensaheng iniwan ng isa sa mga pinakamatagal na kaibigan ng nanay ko. Hindi raw kasi makontak ang Mami. Noong Sabado pa ‘yung mensahe pero dahil may topak ang phone ko, kahapon ko lang napakinggan. Nakapag-usap na rin pala sila. Base rin s’ya rito sa New York at mas nauna silang nagpunta rito ng isa pang matalik na kaibigan ng nanay ko (tawagin na lang natin sila sa pangalang Tita X at Tita Y. Hehe.)

Sa kurso ng pag-uusap, natanong ko kung paano sila nagkakila-kilala, at dahil doon nga ay naungkat ang nakaraan noong panahong nagtuturo pa sila ng hayskul. Tatay ko aktwali ang kasama ng mga tita na nagtuturo sa isang hayskul sa Mandaluyong. Ang nanay ko naman, doon sa main branch sa may Legarda.

1970’s daw at bago pa mag-martial law nang sa hayskul na pinagtuturuan ng tatay ko, binawasan ang sahod ng mga guro at hindi ibinigay ang 13th-month pay. At dahil dito ay nagtayo ng unyon ang mga guro at ang tatay ko ang nahalal na presidente ng unyon. Si Tita X naman ang bise-presidente, at si Tita Y daw noong una ay “hard to get”, pero sa kalaunan, nang mahamig ay isa sa mga pinaka-committed na miyembro.

Nakakatuwa dahil parang batang eksayted na sinabi ng nanay ko, “Suportado nga sila Daddy mo ng KM eh!” Napag-isip tuloy ako kung nagkulang ng “U” para maging KMU o Kilusang Mayo Uno, ang pinaka-malawak na alyansa ng mga unyon at asosasyon ng mga manggagawa sa Pilipinas na nakikipaglaban para sa kanilang mga karapatan.

Pero 1970’s pa iyon at hindi pa itinatayo ang KMU. Kaya naisip ko na malamang nga, ang talagang ibig sabihin ng nanay ko ay KM o Kabataang Makabayan, ang pambansang demokratikong organisasyon ng mga kabataan na sumusuporta at mismong nag-oorganisa sa hanay ng mga manggagawa na noong bago ng martial law ay hindi pa itinuturing na iligal ng administrasyong Marcos. Sabagay, nasa mid-30’s pa lang ang tatay ko at mid-20’s ang nanay ko ng mga panahong ito. Pasok pa sila sa age bracket ng itinuturing na “kabataan”.

Nang banggitin ng nanay ko na suportado ng KM ang unyon ng tatay ko, natawa kaming pareho at alam kong pareho kami ng iniisip kaya’t hindi ko na napigilan at sinabi kong, “Eh may pinagmanahan pala talaga ako!”

 

Samantala, sa main branch kung saan naroon ang nanay ko, nagtayo rin daw ng unyon ang administrasyon. At ang nanay ko ang kaisa-isang guro na hindi miyembro nito at hindi inimbitahang sumali dahil nga asawa s’ya ng tatay ko na presidente ng unyong anti-admin sa kabilang branch. O ‘di ba, winner. Hehe.

Mula sa main branch ay nagtayo rin ng unyon ang admin sa iba’t ibang branches nito. At sa branch kung saan naroon ang tatay ko ay tinayuan din ng admin union na ipinanang-tapat sa unyon na pinamumunuan ng tatay ko. Abugado raw ang naging kalaban ng tatay ko at nang mga panahong iyon, Economics teacher pa ang Daddy at hindi pa abugado. Ito raw ang isa sa mga naging dahilan kung bakit nag-aral ng abugasya ang tatay ko. Natalo nila ang kalabang unyon, kaya para naman daw hindi mapahiya ang abugadong lider ng kabila eh nag-abugado na rin ang tatay ko. Ehehe.

Dagdag pang kwento ng Mami, ninang nila sa kasal ng Daddy ang direktor ng hayskul. Nung mga unang araw daw ng piket ay nakakadaan pa ang direktor dahil nakikiusap sa Daddy, pero nanindigan ang Daddy at hindi na ito pinaraan at pinapasok sa school noong mga sumunod na araw. Nakakatawang ni-reenact pa ng nanay ko kung paanong sinabihan ng tatay ko ang ninang n’yang direktor na “Hindi na po kayo p’wedeng pumasok dito”.

Ilang linggo rin daw silang nag-piket at ilang linggo rin silang walang sweldo at kwento pa ng nanay ko, pati ang mga magulang ng mga estudyante ay nakasama nila sa laban at nagbigay ng suporta sa mga nagpipiket na mga guro. Ang mga tindahan din daw sa paligid ng eskwela ay nagbibigay ng mga pagkain sa kanila noong habang nasa piketlayn sila.

 

Natutuwa ako dahil masaya itong lahat na kinukwento ng nanay ko habang kumakain kami ng hapunan. At bilang isang naging miyembro ng Anakbayan, ang makabagong henerasyon na nagpatuloy sa mga adhikain ng Kabataang Makabayan, at nakaranas mamuhay sa piketlayn at patuloy pa ring nakikilahok sa mga kilos-protesta, demonstrasyon at kampanyang masa maging sa ibayong dagat, ang marinig ang kwentong ito sa unang pagkakataon mula sa nanay ko makalipas ang mahigit apatnapung taon ay, ika nga, ‘priceless’.

Na minsan, tinahak din pala nila ang landas na tinatahak ko ngayon. Na minsan, naging laman ng piketlayn, nakipaglaban sa karapatan at nagkamit ng mga tagumpay para sa kagalingan ng mga manggagawang nakaranas ng pagsasamantala. Na minsan, naging bahagi rin pala ng kasaysayan ng pakikibaka.

Hindi ko na alam ang mga sumunod pa. Napunta na sa ibang paksa ang usapan namin ng nanay ko. Hindi ko rin alam kung may iba pa akong malalaman o kung may iba pa akong gustong malaman. Basta sa ngayon, masaya na muna ako na naka-kwentuhan ang nanay ko at nalaman na minsan ay naging lider-unyonista, o at least, ay naging parte sila ng unyon o nakilahok sila sa mga aksyon. Ma-drama man pakinggan, pero parang napunan ang isang malaking puwang sa buhay ko.

 

Gi-noogle ko ang tatay ko. At nalaman kong na-admit s’ya sa bar at naging ganap na abugado noong May 9, 1980 — walong araw makalipas maitatag ang KMU. &:D