Category Archives: Socio-political

Para kay Bruks: Simpleng Tao, Kuya, Tatay, Kaibigan at Kasama

Standard

Manila Today: Tinalikuran ni Bruks ang paggamit ng droga at inalpasan ang pagkalulong dito. Siya’y nagpanibagong hubog at tuwirang nagsilbi sa sambayanan nang walang iniintay na kapalit. #AnakNgBayan
screen-shot-2016-12-13-at-4-46-24-am

Kontribusyon para sa feature ng Manila Today na “Mabubuting Anak ng Bayan”. Kilalanin ang mga kabataang martir ng bayan na tumungo sa kanayunan at nag-alay ng buhay para sa masang api at pinagsasamantalahan. Inspirasyon kayo upang magpatuloy at magsikhay sa mga gawain at patuloy na paglingkuran ang sambayanan.

Heto ang original na post na naisulat noong September 2010: https://www.facebook.com/notes/jonna-baldres/para-kay-bruks-simpleng-tao-kuya-tatay-kaibigan-at-kasama/443809007866

Advertisements

Mga alaala ni Tanya

Standard

Manila Today: Hanggang sa huli ay STP (Serve the People) ang pinanghawakan ni Tanya kaya’t siya’y nagsisilbing huwaran sa mga kabataang artista. #AnakNgBayan

screen-shot-2016-12-13-at-5-01-34-am

Kontribusyon para sa feature ng Manila Today na “Mabubuting Anak ng Bayan”. Kilalanin ang mga kabataang martir ng bayan na tumungo sa kanayunan at nag-alay ng buhay para sa masang api at pinagsasamantalahan. Inspirasyon kayo upang magpatuloy at magsikhay sa mga gawain at patuloy na paglingkuran ang sambayanan.

Heto ang original na post na naisulat noong January 2010: https://www.facebook.com/notes/jonna-baldres/paalam-tanya/260452412866

Three Stars and a ‘K’

Standard

First published in Pinoy Weekly.

—–

CY4JvvsUQAEgbOV

 

Three Stars and a ‘K’

unnamed1.jpg

Youth activists in the US of A: militant and proud of heritage. Photo courtesy of Anakbayan USA

Red flags with yellow print of three stars and a “K” — the Baybayin letter “K”, that is (for“kabataan” or youth).

Seeing videos of eleven of these with the name of each chapter at the bottom of each flag (and one with that of League of Filipino Students-San Francisco State University) waving in unison to the tune of Tambisan’s“Dakilang Pakikibaka” (Great Struggle) at Anakbayan USA’s second National General Assembly gives me so much hope for the motherland’s future.

One might think these ‘kids’ gathering now in Seattle, Washington, USA would be your typical Fil-Am cousin, nephew, niece or grandkid whom you find entertaining when trying to talk in Filipino with a twang while having their family vacation in the Philippines.

But then, you hear them chanting “Lumalakas, lumalawak, lumalaban, Anakbayan!”,“Imperyalismo, Ibagsak! Burukratakapitalismo, Ibagsak! Pyudalismo, Ibagsak!”“Makibaka, huwag matakot!”“Mag-aral, maglingkod, mangahas na makibaka, LFS!” and “Kabataang Makabayan, Lumalaban! Kabataang Lumalaban, Makabayan!” — in crisp, straight, without accent, Filipino way.

I bet you’re thinking, “Do these kids even know what these words mean?” Big words, right?

More than 200 Filipino youth and students are gathering this weekend of January 16-18 for the conference entitled Kabataan, Magkaisa! Strengthen the Unity of Filipino Youth to Build a Brighter Future”. They will be tackling socially relevant issues such as Philippine sovereignty, the state of education, im/migrants and workers’ rights, women and LGBTQ rights, indigenous peoples’ rights, relief and rehabilitation for disaster-stricken areas in the Philippines and what it means to be in solidarity with other ethnic groups and nationalities, including our African-American and Central American sisters, brothers, friends and comrades. So it would be safe to say that yes, they do know what they are chanting about when even as youth and students, they are already confronting these kinds of issues, big as they are.

Two years from now, I will be crossing over the United Nations’ stipulated age limit (35 years old). But as early as now, I am already comforted by the fact that there are younger people out there who are already thinking beyond themselves and who are also taking up the fight for Philippine national liberation and democracy – despite being miles and miles away from the motherland, and more so, despite being right in the belly of the imperialist beast.

unnamed3

Photo courtesy of Anakbayan USA

They may still be young and in high school, in college, out of school or working their asses off in offices, restaurants, institutions or not-for-profit organizations aside from organizing within their mass organizations. But seeing the membership of Anakbayan USA grow from 5 chapters (when I was still a part of Anakbayan New York/New Jersey a decade ago) to 11 chapters in key cities throughout the United States, and with the perspective of rebuilding Sandiwa, the national alliance of Filipino youth and students in the US, makes the future really promising — not just for them, but for the communities that they serve as well.

Some may consider them progressive, leftist or call them “activists”, and that may not suit well for the elders, but wouldn’t you at least be proud of your kids that they are doing something socially relevant with their lives instead of getting wasted or spending all their time in front of computers or video games (not to say that it’s bad to engage in these activities every once in a while)? That they are trying to learn more about their roots and history as a people and that they are trying to change the world for the better with as little or much experience as they have?

Some parents may be against these young peoples’ activism, but having experienced this within my own family during my first few years of being an ‘activist’, I personally totally feel you. We truly do. And we are not actually asking for your concern for your children to waver. The love for our children and the feeling of getting worried for them will always be there.

But equally, or more than this, let us support them and be proud of them. That at a young age, they are already thinking about the future – both theirs and ours — and that they are realizing the power of collective action and are nurturing their sense of community. If there is also one thing that I have learned in my youth as a member of Anakbayan, it is that the youth cannot accomplish anything on their own without linking arms with other sectors of society, especially the workers, the peasants and the most marginalized, oppressed and exploited members of the society who comprise the majority.

The fact is, no matter what we tell them to do or what we want them to pursue, they will create their own path, and, cliché it may be, their own experiences will still be their best teacher. And wouldn’t the youth’s experience be more empowering and less burdened if we are all in this together and we extend our support to them in these endeavors of protecting our communities, our rights and our future? We are, after all, also a receiving end of their arduous efforts.

If I were to have my own children, I would want them to be a part of Anakbayan USA’s 50th, or maybe even 100th, chapter. Or to push it even further, when time comes that we can all come back home to the motherland, be part of Anakbayan Philippines’ what, 1,000th chapter? That is, if it hasn’t even reached that number of chapters yet as of this writing! 🙂

So, for all of you, young people, who are now in Seattle, be bold and daring and show us, older people, that you are responsible enough to build a new world! There are tens of thousands of us out here who got your back! And thank you for being the young people that you all are. 🙂

17 January 2016

FIRING SQUAD

Standard

save_MJ

FIRING SQUAD

Karag-karag mo ang maleta
tungo sa iyong destinasyon,
sa lugar na inaakalang mag-aahon
sa iyong pamilya mula sa kahirapan.

Dala mo ang mga pangarap
na hindi natupad sa inang bayan,
dahil ang mga pangarap na ito’y
ibinenta ng sistemang kapital ang ipinaiiral.

Sa maletang iyon, itinanim at natagpuan
ang drogang nagsadlak sa iyo sa kulungan,
at ngayo’y nakapilang bibitayin
sa krimeng hindi ikaw ang may kasalanan.

Sino ang may kagustuhang
mamatay sa lupang hindi sinilangan?
Sino ang may kagustuhang mabitay
kasama ang mga pangarap na tinanganan?

Hindi ikaw, Mary Jane.
At hindi sila Flor, Marilou, Sally at Elizabeth.
Hindi sila Ramon, Joven at Carlito.
Hindi sila Fely, Putli at Lorna.

At alam natin iyan.
Alam nila Elma, Letty, Jackie;
alam ng Florida 15, at ng GIS workers,
at ng libu-libo pang nalinlang
ng mga pangako ng magandang bukas
sa ibang bayang inakala’y kaiba
sa bayang ayaw sanang lisanin ngunit napilitan.

Hindi ninyo kasalanan na tayo’y pinabayaan
ng gobyernong nangako ng tuwid na daan.
Hindi kayo ang may sala sa paglikas
ng milyun-milyong kababayang nangibang-bayan.

Hindi ikaw, Mary Jane,
ang ganid na nagpabaya.
At lalung hindi ikaw ang naghangad
ng labis-labis na biyaya.

At muli, alam natin,
na ang iyong nais lamang naman,
ay iyong kumita nang sasapat lamang
upang mabuhay ang pamilyang naiwan.

Patawad, Mary Jane.
Binigo ka ng iyong gobyernong
bulag sa kapangyarihan.

Marami marahil ang magkikibit-balikat lamang,
dahil wala nga naman sila sa iyong kalagayan.

Pero sana’y dama mo
na mas marami ang sumisigaw ng katarungan;
mula New York, Japan, Middle East, Europa, Australia,
at maging sa tuktok ng mga bulubundukin ng Mindanao at Cordillera.

At hanggang sa huli —
tangan ang nag-aalimpuyong damdaming hindi maikukubli,
sa trabaho man, lalu’t higit sa mga pagkilos,
hanggang sa pagtulog sa gabi —
asahan mo, Mary Jane, hanggang sa huli —
kasama mo kami.

24 Abril 2015
New York, USA

SAVE MARY JANE VELOSO!
SAVE ALL OFWs IN DEATH ROWS!
NO TO ANOTHER FLOR CONTEMPLACION!
JUSTICE FOR ALL MIGRANT WORKERS!
END LABOR EXPORT POLICY!

Hindi Sapat

Standard

First published in Pinoy Weekly.

Hindi Sapat

Kulang
ang patak ng luha
para sa inyong hinagpis.

Para sa inyong mga nawalan ng mahal sa buhay;
para sa inyong ang mga ari-arian ay nilamon ng karagatan;
para sa inyong napundi ang pag-asa’t lakas;
para sa inyong kinalimutan ng nagha-hari-hariang
nakahimlay nang mahimbing sa gintong tirahan.

Hindi ninyo kasalanan
kung kayo’y mag-alsa’t
dumaluyong sa lansangan;
tulad nang pagdaluyong
ng unos sa mga larangan.

Ang mundo’y inyong katuwang —
sa pag-ahon,
sa pagbalikwas,
sa inyong galit sa mga nagpabaya.

Kayong nakaligtas at nanatiling may pag-asa para sa bayan;
kayong libu-libong muling nagtayo ng mga tahanan;
kayong naghimagsik, tumindig at lumaban
dahil tumimo sa inyo ang kainutilan ng iilan.

Dahil inyong napagtanto
na ang hinagpis
at patak ng luha
ay kulang.

09 Nobyembre 2014
New York, USA

—–

*Para sa mga nasalanta ng Bagyong Yolanda/Haiyan, Sendong, Pablo, Ondoy at sa lahat ng mga naging biktima ng kapabayaan ng gobyernong B.S. Aquino III, at maging ng mga nauna rito.

Kung bakit ko ibinoto si Teddy Casino

Video

Sa May 13, iba naman sa Senado. Hindi kailangan bayaran ang mga taong ito para iboto si Teddy. Dahil si Teddy ay karaniwang tao ring tulad nila, at gusto nilang ang isang tulad nila ang kumatawan sa kanila sa senado.

Karaniwang tao rin ako. Migrante. At si Teddy Casiño lang ang nag-iisang ibinoto ko (naihulog ko na ang balota ko, bilang Overseas Absentee Voter). Dahil alam kong kasama ang taumbayan, titindig s’ya at ipaglalaban n’ya ang mga karapatan ko at ng mas nakararami.

Para sa isang malaya at maaliwalas na Pilipinas at bukas:
#6TeddyCasino sa Senado.ü

Maaari ring pumili mula sa siyam na Makabayan Partylists na ito:
Bayan Muna, Anakpawis, ACT Teachers, Gabriela, Piston, Migrante, Akapbata, Katribu and Kabataan.

Hindi Porke sa UST, Ateneo o La Salle Ka Nag-aaral o Gumradweyt…

Standard

Hindi porke sa UST, Ateneo o La Salle ka nag-aaral o gumradweyt,
Hindi ka apektado.

Hindi porke ‘di mo kilala nang personal si Kristel*,
Hindi ka apektado.

Hindi porke nasa ibang bansa ka na
at wala ka nang pakialam sa nangyayari sa Pilipinas
dahil ang gusto mo lang naman ay magpadala sa iyong pamilya,
Hindi ka na apektado.

Hindi.
Hindi sapat na dahilan ang mga iyon para magsawalang-bahala.
Dahil kahit nasaan ka pa, anuman ang iyong propesyon, damay ka.

Buwis mo ang ipinambabayad sa pagpapa-aral sa mga Iskolar ng Bayan.
Dugo at pawis mo ang nagpapatakbo sa pambansang pamantasan.

Buwis mo —
mula sa VAT** na ipinapataw sa pang-araw-araw na mga bilihin at serbisyo;
mula sa buwis na kinakaltas sa iyong sweldo sa trabaho;
mula sa remittances na pinapadala mo sa pamilya mo.

Pero may isang namatay, nagpakamatay, pinatay —
ng isang bulok na sistemang hindi ginamit sa ayos
ang buwis mong ibinigay.

Ang gusto lamang naman n’ya ay makapagtapos ng isang semestre.

Pero sukdulan na talagang binitawan ng estado ang responsibilidad nito
sa dapat sana’y itinuturing na PAMBANSANG UNIBERSIDAD —

Hindi.
Hindi nito tinupad ang responsibilidad.
Hindi nito ibinigay sa kanya ang pagkakataon.
Dahil wala raw pambayad ang pamilya n’ya!

Pero hindi nga ba’t bayad na s’ya?
Matagal na’t araw-araw pa, minu-minuto, segu-segundo.

Bayad na s’ya, mula pa sa buwis mo,
at ng bawat mamamayang kumakayod nang husto!

Pero saan nga ba napunta ang buwis na ibinabayad mo?

Hindi.
Hindi kay Kristel.
Hindi sa Iskolar ng Bayan.
Malinaw ‘yan sa mga naging kaganapan.
Malinaw na napunta sa mga kamay
ng mga nasilaw sa ginto’t yaman.

Ilan pang Iskolar ng Bayan, ilan pang kabataan,
ang mamamatay, magpapakamatay, papatayin —
ng bulok na sistema ng estado?

Ilan pa, hangga’t patuloy mong sinasabi sa sarili:
“Hindi ako apektado!”


16 Marso 2013

New York, USA

—————
*‘Unable to pay tuition, UPM freshie commits suicide’
**VAT = Value Added Tax